"Co czterdzieści sekund ktoś na świecie umiera na skutek samobójstwa. Co czterdzieści sekund ktoś zostaje i musi uporać się z poczuciem straty i żałoby." [od autorki]
Oczarowana poprzednimi tomami bardzo czekałam na czas, kiedy będę mogła sięgnąć po trzeci tom serii o Zabójczyni Adarlanu, Celaenie Sadorthien. Pani Maas po raz kolejny udowodniła, że potrafi stworzyć złożony świat oraz wciągającą akcję. Będę starała się nie spojlerować wydarzeń z książki, ale jeśli jeszcze nie mieliście styczności z twórczością Sarah J. Maas, na dole znajdują się linki do recenzji poprzednich części.
Oceniając Powrót do Daringham Hall, patrzę na tę książkę również przez pryzmat niedawno oglądanego przeze mnie serialu Downton Abbey, w którym tłem dla rozgrywających się wydarzeń była ogromna, brytyjska posiadłość. W przypadku książki jest tak samo. Niewątpliwie jest to wielką zaletą tego romansu, o którym dowiedziałam się dzięki mojej obecności w blogosferze. 
Tabu to coś, na co nie jesteśmy przygotowani. Właśnie taki
temat porusza książka Eleanor Catton, nowozelandzkiej autorki. Próba po
raz pierwszy została wydana w 2008 roku jako jej praca magisterska.
Jak często zdarza Ci się poddać, bo coś złego stało się w Twoim życiu? Jak często wątpisz i jesteś smutny, bo życie nie układa się po Twojej myśli? Jak często mówisz na głos, że masz pecha?
Szwedzi (mam na myśli tych rodowitych, którzy mieszkają tam od pokoleń), słyną z wysoko rozwiniętej gospodarki i pięknych przedstawicieli płci męskiej, czyli umięśnionych blondynów z jasnym zarostem. Okazuje się również, że potrafią pisać dobre książki. Fredrik Backman, który może nie wpisuje się dokładnie w idealnie wyglądającego przedstawiciela tej narodowości, jest urodzonym w 1981 roku dziennikarzem, blogerem i poetą.
Catherine Webb, znana również pod pseudonimem Kate Griffin oraz Claire North, napisała pierwszą książkę w wieku 14 lat.
Książki pomagają nam oderwać się od otoczenia, przenoszą nas do innej rzeczywistości, innego świata, w którym możemy śledzić losy bohaterów. Wszystko jest dobrze, aż do momentu w którym książka staje się obsesją, a autor zmienia naszego ulubionego bohatera w kogoś, kim według nas nigdy nie powinien być. Aż do momentu, w którym jesteśmy gotowi zabić za książkę.
Poszłam do biblioteki z planem przyniesienia czegoś krótkiego, skończyło się na książce, która ma ponad 600 stron. Kiedy zobaczyłam ją na półce w i przypomniałam sobie wszystkie Wasze pozytywne opinie, nie mogłam się powstrzymać. Na dodatek zauroczyła mnie prześliczna niebieska okładka, pod którą znajduje się kolejna, tym razem szara.